Met 15 op 15 kent KAA Gent zijn beste seizoensstart in 25 jaar tijd. Pas voor de tweede keer in 75 jaar wint de club zijn eerste vijf competitiewedstrijden. De vorige keer was in 2001-02 en toen eindigde de ploeg uiteindelijk op de vierde plaats. In de afgelopen 10 jaar is Gent nog maar het vierde team met zo'n perfecte start: Club Brugge (2017-18) en Antwerp (2022-23) werden nadien kampioen, maar Charleroi deed het zowel in 2017-18 als 2020-21 en eindigde toen respectievelijk zesde na play-offs en dertiende. Een absolute topstart is dus geen garantie op een topseizoen. Reden genoeg om de cijfers achter het Gentse succes eens grondig te bekijken.
Minder balbezit, meer doelpunten
Wie enkel naar de uitslagen kijkt, zou denken dat de ploeg van Rik De Mil gewoon iedereen wegspeelt. Niets is minder waar. De Buffalo's schieten dit seizoen minder vaak op doel dan vorig jaar en de kansen die ze wel krijgen zijn gemiddeld ook wat kleiner. En toch: tien doelpunten in vijf wedstrijden, tegenover zes vorig seizoen. Hoe kan dat dan? Simpel: Gent maakt gewoon veel efficiënter af wat het krijgt. Er verschoof ook iets in de speelstijl. De ploeg heeft minder de bal, bouwt trager en geduldiger op, met meer korte passjes in plaats van meteen vooruit te spelen. Dat leverde vorige speeldag zelfs iets unieks op. Tegen OH Leuven won Gent met amper één schot op doel. Minder flitsend dus, maar wel een pak effectiever.
Een muur achterin
Het grote verschil zit achterin. Vorig seizoen moest Gent na vijf speeldagen al acht keer vissen uit het eigen net. Dit seizoen bleef de teller steken op twee. Tel je alle competities samen, dan kreeg Gent na elf wedstrijden welgeteld vijf doelpunten tegen, tegenover zeventien op hetzelfde moment vorig jaar. Reken maar uit: dat is nu minder dan één tegendoelpunt om de twee matchen, tegenover bijna anderhalf doelpunt per wedstrijd voor de komst van Christian Burgess vorig seizoen. Tegenstanders krijgen hun voorzetten amper bij een ploegmaat. Leuk weetje: samen met Club Brugge en Union SG is Gent een van maar drie ploegen die dit seizoen nog geen enkel doelpunt uit een hoekschop of vrije trap slikten.
Christian Burgess: minder duels, meer stabiliteit
Hier wordt het pas echt interessant. Je zou verwachten dat die defensieve revolutie vooral op naam van Christian Burgess komt, de aanwinst die overal geprezen wordt. Maar kijk je naar zijn persoonlijke cijfers, dan speelt hij eigenlijk niet beter dan vorig seizoen bij Union. Hij wint minder duels en minder kopballen. De verklaring voor Gents ijzersterke verdediging ligt dus niet bij één uitzonderlijke speler, maar bij het hele systeem eromheen. Elk van de drie verdedigers heeft er zijn eigen taak in gevonden. El Bachir Ngom is de duelbreker, hij wint bijna 7 op de 10 tackles. Siebe Van der Heyden is de speler die het meest bij de opbouw betrokken is. En Burgess zelf combineert de nauwkeurigste passing van de drie met veruit het meeste balbezit vooruit.
Een zwaar programma met weinig wissels
Van alle clubs uit de tien grootste Europese competities speelden enkel het Tsjechische Jablonec en Hradec Králové dit seizoen al meer wedstrijden dan Gent, een rechtstreeks gevolg van de combinatie van de competitie met de voorrondes van de Conference League. Je zou verwachten dat coach Rik De Mil dan driftig begint te roteren, maar niets is minder waar. Davy Roef, Tiago Araújo, Siebe Van der Heyden en El Bachir Ngom zijn de enige vier spelers in de hele Jupiler Pro League die dit seizoen al voorbij de kaap van 1000 speelminuten gingen. Dat loont trouwens ook in de Fantasy Pro League: Araújo is met 48 punten de best scorende speler van het spel.
Houdt het stand?
Na al dat moois toch een kleine waarschuwing. Kijk je naar hoe goed ploegen écht spelen, los van geluk of pech in de afwerking, dan haalt Gent dit seizoen net iets meer uit zijn wedstrijden dan die cijfers zouden doen vermoeden, meer zelfs dan eender welke andere ploeg in de competitie. Dat betekent niet dat Gent boven zijn stand leeft, wel dat dit tempo volhouden een pittige uitdaging wordt.