Genomineerd voor de Hall of Fame: Frank Vercauteren, Brusselse volksjongen met een gouden linker
Linksvoetige spelers hebben altijd iets magisch, toch? Frank Vercauteren belichaamde dat als geen ander en groeide uit tot een van de meest iconische flankspelers van België. Van zijn eerste minuten in het Astridpark tot de Europese triomfen met Anderlecht en een WK-avontuur in Mexico. Meer dan een halve eeuw na zijn eerste minuten op de Belgische velden staat zijn gouden linker in het collectieve geheugen gegrift. Dit is de carrière van de prins van het Astridpark.
21 september 1975. In minuut 12 van Racing Mechelen - Anderlecht valt RSCA-verdediger Jean Thissen geblesseerd uit. Een negentienjarige middenvelder wordt onverwacht het veld opgestuurd. Zijn naam? Frank Vercauteren. Wat volgt, is het begin van een van de mooiste carrières die we in België ooit hebben gekend.
Kind van het huis
Frank Vercauteren leerde voetballen als kind van een gezin vol Daring Brussel-supporters op de pleintjes van Kuregem. Op zesjarige leeftijd belandde hij in Anderlecht, waar hij de volgende 24 jaar van zijn leven zou doorbrengen. De prins van het Astridpark was gearriveerd. In dertien jaar tijd groeide het straatvoetballertje uit tot een parel van Neerpede.
Na zijn onverwachte debuut in 1975 krijgt Vercauteren in een sterrenelftal met namen als Rob Rensenbrink, Hugo Broos en Ludo Coeck mondjesmaat zijn kans. Ruim een half jaar later is het raak: zijn eerste doelpunt voor de A-ploeg, uitgerekend in de Brusselse derby tegen RWDM. Het eerste van velen, want het Astridpark zou nog jaren zijn naam scanderen.
Volwaardig mauve
Vercauterens handelsmerk? Een fluwelen linkervoet, messcherpe voorzetten en constante dreiging vanop de flank. In de Europacup II-finale van 1976 begon hij nog op de bank, tot Ludo Coeck na 32 minuten geblesseerd uitviel. Net als bij zijn debuut in België greep de jongeling zijn kans. Anderlecht won met 4-2 van West Ham United en de jonge middenvelder kwam steeds meer op dreef.
In augustus van datzelfde jaar zette Vercauteren als basisspeler een historische prestatie neer: Anderlecht pakte voor het eerst de Europese Supercup. Over twee wedstrijden rekenden de Brusselaars af met Bayern München, dat toen bulkte van sterren als Franz Beckenbauer en Gerd Müller. Een overwinning die in heel Europa indruk maakte en RSCA definitief op de kaart zette.
Anderlecht als Europese grootmacht
In zijn tweede seizoen bij de profs werd Vercauteren onder de nieuwe coach Raymond Goethals een vaste waarde op de linkerflank. Anderlecht bereikte voor het tweede jaar op rij de finale van de Europacup II, maar moest als titelverdediger het hoofd buigen tegen Hamburger SV.
De Europese successen stapelden zich op. In 1978 bereikte Anderlecht voor de derde keer op rij de finale van de Europacup II, waarmee de club zijn status als Europese topclub onderstreepte. Op de linkerflank vormden Vercauteren en aanvoerder Rob Rensenbrink een ijzersterk duo. In de finale liet paars-wit Austria Wien alle hoeken van het veld zien en won het overtuigend met 4-0. Een half jaar later werd de kers op de taart gezet: de tweede Europese Supercup, ditmaal tegen Liverpool. En dan moesten de gouden jaren 80 nog komen.
Kapitein Vercauteren
Hoewel Anderlecht in Europa furore maakte, blijft een nieuwe landstitel lange tijd uit. Na het vertrek van Rob Rensenbrink krijgt Vercauteren de vrije hand en wordt de linkerflank zijn speeltuin. In 1981 is het eindelijk prijs: de Brusselaar verovert als sterkhouder zijn eerste Belgische titel met liefst elf punten voorsprong.
Met de aanvoerdersband om de arm wordt de inmiddels 27-jarige middenvelder de absolute leider van een nieuwe generatie sterspelers zoals Enzo Scifo en Juan Lozano. In 1983 leidt de Prins van het Astridpark zijn ploeg naar een nieuwe UEFA Cup met een beslissende assist voor Lozano tegen Benfica. Dankzij deze overwinning behoort Vercauteren samen met Ludo Coeck en Hugo Broos tot een exclusief clubje van spelers die drie Europacups met RSCA wonnen. In 1984 wordt zijn glansrijke periode bekroond met de Gouden Schoen en tussen 1984 en 1987 sleept RSCA onder zijn leiding een hattrick aan landstitels binnen.
De prins verlaat BXL
In 1987 komt er een einde aan het tijdperk. 24 jaar na zijn aankomst verlaat Frank Vercauteren het Astridpark voor het Franse Nantes. Hij laat een indrukwekkende erfenis achter: 94 doelpunten in 367 wedstrijden voor ‘les Mauves’, dertien trofeeën en een Gouden Schoen. In de jaren 80 vulde de linkspoot haast eigenhandig de paars-witte trofeeënkast.
In La Douce France won de Brusselaar geen trofeeën, maar kroonde hij zich wel twee keer tot assistkoning van de Franse eerste klasse. Na drie seizoenen en bijna tachtig wedstrijden keert hij terug naar Brussel. Niet naar zijn geliefde Anderlecht, maar naar RWDM. Daar komt hij in drie seizoenen meer dan vijftig keer in actie. Begin 1993 scoort hij op 36-jarige leeftijd zijn laatste doelpunt, nota bene tegen zijn ex-club. De cirkel was rond en de schoenen konden aan de haak, al zou Vercauteren nog lang niet verdwijnen van de voetbalvelden.
“Dag moeder, dag moeder”
Naast zijn impressionante clubcarrière bij Anderlecht schitterde Vercauteren ook elf jaar lang in het shirt van de nationale ploeg. Tussen 1977 en 1988 zong hij 63 keer de Brabançonne en scoorde negen keer voor de Rode Duivels.
Zijn eerste WK in 1982 in Spanje bracht meteen een legendarisch moment: België versloeg in de openingswedstrijd titelverdediger Argentinië met 1-0 in het mythische Camp Nou. De linkerflank zorgde met zijn typerende banaanvoorzet voor de assist van het enige doelpunt van Erwin Vandenbergh. De wraak van Diego Maradona zou vier jaar later bitterzoet zijn.
Op het EK van 1984 was Vercauteren verantwoordelijk voor een van de legendarische oneliners van Rik De Saedeleer. In de laatste wedstrijd tegen Denemarken scoort hij een fenomenale volley. België verliest wel met 3-2, maar “Dag moeder, dag moeder!" gaat het collectief geheugen in. Het WK 1986 in Mexico zou zijn laatste toernooi voor de Rode Duivels zijn, met een treffer tegen Paraguay en een vierde plaats als hoogtepunt van een iconische generatie.
Van assistent tot kampioen
Na zijn spelerscarrière bouwde Frank Vercauteren een rijkgevulde loopbaan als trainer op. Hij begon als assistent en werkte zich op tot T1 bij RSC Anderlecht, waar hij in 2006 en 2007 zijn eerste titels als trainer pakte. Een kunststukje dat hij in 2011 herhaalde bij KRC Genk. Ook internationaal deed hij ervaring op bij clubs als Sporting Lissabon, Al Jazira en het Russische Samara. In het Belgische voetbal was hij actief als technisch directeur bij OH Leuven en de voetbalbond en stond hij in de dug-out als assistent-trainer en interim-bondscoach van de Rode Duivels.
Doorheen zijn carrière groeide Frank Vercauteren uit tot een bruggenbouwer van generaties spelers. Met een Gouden Schoen en een indrukwekkende lijst aan club- en Europese successen op zak, blijft hij een van de beste linkervoeten op de Belgische velden ooit. Twaalf trofeeën en 418 wedstrijden op de Belgische velden, goed voor 99 doelpunten, illustreren zijn nalatenschap.
Erelijst Frank Vercauteren
Club
-
Kampioen van België: 1981, 1985, 1986 & 1987
-
Beker van België: 1976
-
Belgische Supercup: 1985
-
Europacup II: 1976,1978
-
UEFA Cup: 1983
-
Europese Supercup: 1976, 1978
Individueel
-
Gouden Schoen: 1983