Genomineerd voor de Hall of Fame: Hugo Broos, de stille leider die twee rivalen naar glorie bracht
Hoeveel spelers slagen erin om bij twee aartsrivalen legendarische status te verwerven? In de jaren zeventig en tachtig groeide Hugo Broos uit tot een van de meest betrouwbare verdedigers van zijn generatie. Met 428 wedstrijden in de hoogste klasse drukte hij zijn stempel op zowel RSC Anderlecht als Club Brugge. Dit is het verhaal van een leider en winnaar die bij vriend en vijand respect afdwong.
Stel je voor dat je bij je plaatselijke voetbalclub speelt en een dag later de kleedkamer deelt met iconen zoals Paul Van Himst en Jan Mulder. Zoals zoveel Belgische voetballers begon het verhaal van Hugo Broos op de lokale velden. In tegenstelling tot veel spelertjes die op jonge leeftijd al ontdekt worden, begon Broos’ verhaal pas op achttienjarige leeftijd. RSC Anderlecht pikte de verdediger op in de eerste ploeg van FC Humbeek. Zou iemand toen voorspeld hebben dat Broos decennia later in een illuster rijtje iconen zou terechtkomen?
De Paars-Witte trofeeënkast
In het Astridpark ontwikkelt Broos zich tot een moderne verdediger avant la lettre: sterk in de duels, intelligent in zijn positionering en met een uitstekend gevoel voor het spel. Het duurt niet lang voor hij in 1970 debuteerde in het eerste elftal. Broos stond bekend als een harde werker en een professional. Een ingesteldheid die loonde, want in de jaren zeventig brak Broos definitief door bij RSCA.
Amper twee jaar na zijn debuut wint hij met Anderlecht voor het eerst de dubbel en mag hij dus zijn eerste trofeeënkast kopen. Eentje die achteraf gezien veel te klein zou blijken. De Humbeekenaar werd na de befaamde dubbel nog twee keer kampioen met RSCA en mocht ook nog drie bekers van België op zijn palmares schrijven. Kortom, Broos won op de Belgische velden alles wat er te winnen valt.
Europese glorie
Vier jaar na de eerste dubbel volgen ook de Europese successen. Broos bereikte als stille kracht in een team met sterren zoals Rob Rensenbrink en Ludo Coeck de finale van de Europacup II en versloeg het Engelse West Ham United met 4-2. Later dat seizoen pakte Paars-Wit de Europese Supercup door het grote Bayern München te verslaan.
In 1977 leek Anderlecht na de verloren Europacup-finale tegen Hamburg haar Europese status te verliezen, maar een seizoen later rechtten Broos en co de rug en was het opnieuw prijs. Het verpletterde Austria Wien met 4-0 in de finale én het pakte later dat seizoen haar tweede Europese Supercup na een zege tegen Liverpool FC.
Het absolute hoogtepunt kwam in 1983, toen Anderlecht onder Paul Van Himst het Portugese Benfica versloeg en zo de UEFA Cup veroverde. Broos was toen al uitgegroeid tot een leider op het veld. Iemand op wie ploegmaats en trainers blind konden vertrouwen. Het zou zijn laatste trofee met de recordkampioen worden. Hugo Broos is samen met Frank Vercauteren en Ludo Coeck tot op de dag van vandaag de enige die met RSCA drie Europacups won.
Na dertien jaar in het Astridpark had Broos zijn naam definitief gevestigd als een van de beste verdedigers van het land. De balans? Twaalf trofeeën en meer dan 350 wedstrijden op de teller. Hugo Broos schreef mee aan de meest succesvolle periode in de geschiedenis van RSC Anderlecht.
De glorieuze terugkeer
Hugo Broos debuteerde in 1975 op jonge leeftijd bij de nationale ploeg onder de vleugels van Raymond Goethals. Door een blessure moest Clijsters verstek geven voor het EK van 1980 en zou daarna vijf jaar geen cap bijschrijven. In 1985 haalde Guy Thys Clijsters na zes jaar afwezigheid onverwacht opnieuw bij de Rode Duivels. De bondscoach bedankte de 34-jarige Broos voor zijn depannage met een plaats in de WK-selectie van 86’.
Uiteindelijk kwam de verdediger drie keer in actie in Mexico. Argentinië (lees: Maradona) veroordeelde de Belgen tot een, nog steeds historische, vierde plaats. Hugo Broos verzamelde meer dan twintig caps in twaalf jaar tijd voor de Rode Duivels. Al eindigde Broos zijn interlandcarrière niet in het shirt van Anderlecht.
Leider bij Club Brugge
Drie jaar eerder waagde Broos, die intussen onsterfelijk was in Brussel, een opvallende stap. Op 31-jarige leeftijd trok de centrale verdediger naar grote rivaal Club Brugge. Het was een transfer die destijds heel wat wenkbrauwen deed fronsen.
Ook in Brugge bewees hij meteen zijn waarde. Met zijn ervaring en leiderschap werd hij al snel een van de dragende krachten van de ploeg. Drie jaar na zijn komst versloeg blauw-zwart, met Henk Houwaart als T1, Cercle Brugge in de bekerfinale met 3-0. In 1988 werd Blauw-Zwart met de 36-jarige Hugo Broos als sterkhouder voor het eerst in acht jaar kampioen.
Twee weken na het einde van de competitie stond Broos oog in oog met ‘zijn’ Anderlecht in de Supercup. De verdediger versloeg zijn oude liefde met 1-0 dankzij een doelpunt van Marc Degryse, die een jaar later tekende bij… Anderlecht. Broos besloot te stoppen op een hoogtepunt en zette na vijf jaar Club Brugge een punt achter zijn loopbaan als voetballer.
Koning in Afrika
Na zijn spelerscarrière bleef Broos het voetbal trouw als trainer. Op de Belgische velden deed Broos wat hij als speler zo vaak deed: prijzen winnen. Hij schreef geschiedenis door Club Brugge eind jaren 90 opnieuw naar landstitels en de dubbel te leiden. Broos pakte als trainer drie keer de titel en vier keer de beker met Club en Anderlecht. Bij Paars-Wit zorgde hij eigenhandig voor de opvolging door een jonge Vincent Kompany te laten debuteren.
Toch kent Broos het grootste succes aan de andere kant van de wereld. Als bondscoach van Kameroen won hij de Afrika Cup in 2017, een van de grootste verrassingen in de recente Afrikaanse voetbalgeschiedenis. Vier jaar later breidde Hugo Broos een vervolg aan zijn buitenlands avontuur. Ook in Zuid-Afrika maakt Broos zich onsterfelijk met een derde plaats op de Afrika Cup. De Belgische oefenmeester loodste de Regenboognatie voor het eerst sinds de editie in eigen land van 2010 naar het WK van komende zomer.
Met zijn trofeeën, leiderschap en indrukwekkende carrière bij club en land blijft Hugo Broos een van de grootsten uit de geschiedenis van het Belgische voetbal. Hij groeide uit tot een van de zeldzame spelers die bij twee van de grootste clubs van het land een sleutelrol speelden. Dat Broos zowel in Brussel als in Brugge uitgroeide tot een gerespecteerde figuur, zegt alles.
Erelijst Hugo Broos
Club
- Kampioen van België: 1972, 1974, 1981, 1988
- Beker van België: 1972, 1973, 1975, 1976, 1986
- Belgische Supercup: 1986, 1988
- UEFA Cup: 1983
- Europacup II: 1976; 1978
- Europese Supercup: 1976; 1978